معمولا آنهایی که پیشینه فکری مذهبی افراطی داشتند ،  بعد از رسیدن به آگاهی نسبی چنان انسان های گستاخی می شوند که هیچ کس جز خودش جلودارش نیست ، این انسانها وقتی می فهمند که در چه دنیای فکری تاریکی بودند و به چه دنیای فکری روشنی رسیدند ، می خواهند کل دنیا را تغییر دهند و وقتی می فهمند که نمی توانند این کار را بکنند دچار افسردگی بزرگی می شوند ، این درحالیست که همچنان مفاهیم دنیای فکری گذشته مثل پتک بر سرش کوبانده می شود  و نمی گذارد آب خوش در زندگی از گلویش پایین رود .
حتی تعادل برقرار کردن بین این دو هم فایده ای نخواهد داشت !

 
به نظرم موسیقی میتواند بهترین وسیله برای دور بودن از همه این به اصطلاح بحث های روشنفکری باشد  …