پستی


مقابل دکانی آن طرف بازار زن و مردی ایستاده بودند و باهم حرف میزدند . از نگاهایشان به هم پیدا بود ماه های اول ازدواجشان است .

مهوش گفت :
«چیه رفتی تو بحر این دوتا ؟»
نگاهم به مژهای بلند زن بود . گفتم :
«ما برنامه آینده اینها هستیم .»
خط حایلمان گم شده بود باز چون شک کردم نکند آن دو تا ما هستیم و این دوتا ، دوتای دیگر . شاید هم آن دوتا تخیلات مجسم یکی از ما بودند و ما دلواپسی های یکی از آنها : مثلا دلواپسی های آن زن . شاید هم ما تکه ای از تخیلات ترس آور یکی مان بودیم . شاید هم آن دوتا من و مهوش بودیم . شاید هم مهوش و شوهر اولش بودند ...

                                                          

                                                              برگرفته از کتاب پستی نوشته محمدرضا کاتب